तुकाराम बीजः सदेह वैकुंठगमन करणारे संतश्रेष्ठ… ज्ञानदेवे रचिला पाया, तुका झालासे कळस… वारकरी संत परंपरेचा कळसाध्याय ठरलेले संतश्रेष्ठ तुकाराम महाराज यांची आज तुकाराम बीज आहे. म्हणजेच फाल्गुन वद्य द्वितीया या दिवशी तुकाराम महाराजांनी सदेह वैकुंठगमन केले. संत तुकाराम महाराज सतराव्या शतकातील सामाजिक प्रबोधनाची मुहूर्तमेढ रोवणारे निर्भीड कवी होते. समाजाच्या तळागाळातील लोकांनाही सहज उमजतील, अशा संतरचना […]
‘लोकां सांगे ब्रह्मज्ञान, आपण कोरडे पाषाण’ ©रवी निंबाळकर काही लोकं, सज्जनतेचा व सोज्वळपणाचा बुरखा पांघरून चार चौघांत मोठ्या मोठ्या तत्वज्ञानाच्या गोष्टी गप्पा मारतात. परंतु ते जसं बोलतात त्याप्रमाणे अजिबात वागत नाहीत. ते म्हणतात ना, ‘लोकां सांगे ब्रह्मज्ञान आपण मात्र कोरडे पाषाण.’ अशी लोकं बोलताना वाटते, ‘अरे ! किती भला माणूस आहे हा! किती तत्ववादी आहे.’
पराक्रम हा उक्तीतून नाही तर कृतीतून सिद्ध करायचा असतो… ©रवी निंबाळकर हल्ली व्हाट्सअप्प , फेसबुक, ट्विटर या सोशल मीडियाच्या जमान्यात एखादा मेसेज आला की त्याची सत्यता पडताळून न पाहता जसाच्या तसा पुढे ढकलला जातो. पाठवलेल्या मेसेजचा परिणाम किंवा दुष्परिणाम एखाद्याच्या वैयक्तिक आयुष्यावर किंवा सामाजिक पातळीवर काय होतील याचा विचार न करता हल्ली काही लोकं अभ्यास
पराक्रम हा उक्तीतून नाही तर कृतीतून सिद्ध करायचा असतो… Read More »
“असंगाशी संग प्राणाशी गाठ…” ©रवी निंबाळकर एका झाडावर एक हंस त्याच्या परिवारासह अतिशय सुखा समाधानाने राहत असतो. हंसाच्या परिवाराचं हे समाधानी जीवन शेजारच्या झाडावर घरटं करून राहणाऱ्या कावळ्याला अन् त्याच्या बायकोला अजिबात बघवत नसे. या हंसाला अन् त्याच्या परिवाराला कायमचं संपवून टाकायचं, असा विचार नेहमीच तो कावळा करत असतो. पण त्याला तशी संधी मिळत नाही,
“मान-सन्मान मागून मिळत नसतो…” ©रवी निंबाळकर डोक्यानं जरासा मंद परंतु एका पंडिताच्या घरी जन्म घेतलेल्या तरूणाला सारखं वाटायचं की आपल्याला सगळ्यांनी “शास्त्रीजी” म्हणून हाक मारावी. परंतु त्याच्या मुर्खपणामुळे सगळे त्याला चिडवत असत. यामुळे कधी तो चिडत असे, तर कधी प्रचंड निराश होऊन एकटाच बसत असे. दिवसेंदिवस त्याचा चिडखोरपणा वाढतच चालला होता. त्याच्या या चिडचिडेपणाचा त्रास
“बडा घर पोकळ वासा…” ©रवी निंबाळकर घरात खायला तर काही नाही, परंतु ताटात चार – दोन पैशाचं आणलेलं तेल ओतायचं अन् तेच तेल हाताला चोळत भर चौकात यायचं अन् मिशावर ताव देत जोरात ढेकर द्यायची. ती ढेकर ऐकणाऱ्याला अन् मिशावर ताव देताना पाहाणाऱ्याला वाटवं की, ‘हा जणू काय आताच घरातून तूप – पोळीच जेवण करून
